غزل شمارهٔ ۱۵۰

1. ۱

   ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

   عارفان را همه در شرب مدام اندازد

2. ۲

   ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال

   ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد

3. ۳

   ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف

   سر و دستار نداند که کدام اندازد

4. ۴

   زاهد خام که انکار می و جام کند

   پخته گردد چو نظر بر می خام اندازد

5. ۵

   روز در کسب هنر کوش که می خوردن روز

   دل چون آینه در زنگ ظلام اندازد

6. ۶

   آن زمان وقت می صبح فروغ است که شب

   گرد خرگاه افق پرده شام اندازد

7. ۷

   باده با محتسب شهر ننوشی زنهار

   بخورد باده ات و سنگ به جام اندازد

8. ۸

   حافظا سر ز کله گوشه خورشید برآر

   بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد

— حافظِ شیرازی