غزل شمارهٔ ۱۵

1. ۱

   ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت

   وی مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت

2. ۲

   خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز

   کآغوش که شد منزل آسایش و خوابت

3. ۳

   درویش نمی پرسی و ترسم که نباشد

   اندیشه آمرزش و پروای ثوابت

4. ۴

   راه دل عشاق زد آن چشم خماری

   پیداست از این شیوه که مست است شرابت

5. ۵

   تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت

   تا باز چه اندیشه کند رأی صوابت

6. ۶

   هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی

   پیداست نگارا که بلند است جنابت

7. ۷

   دور است سر آب از این بادیه هشدار

   تا غول بیابان نفریبد به سرابت

8. ۸

   تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل

   باری به غلط صرف شد ایام شبابت

9. ۹

   ای قصر دل افروز که منزلگه انسی

   یا رب مکناد آفت ایام خرابت

10. ۱۰

    حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد

    صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت

— حافظِ شیرازی