غزل شمارهٔ ۱۴۷

1. ۱

   برید باد صبا دوشم آگهی آورد

   که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد

2. ۲

   به مطربان صبوحی دهیم جامه چاک

   بدین نوید که باد سحرگهی آورد

3. ۳

   بیا بیا که تو حور بهشت را رضوان

   در این جهان ز برای دل رهی آورد

4. ۴

   همی رویم به شیراز با عنایت دوست

   زهی رفیق که بختم به همرهی آورد

5. ۵

   به جبر خاطر ما کوش کـ این کلاه نمد

   بسا شکست که با افسر شهی آورد

6. ۶

   چه ناله ها که رسید از دلم به خرمن ماه

   چو یاد عارض آن ماه خرگهی آورد

7. ۷

   رساند رایت منصور بر فلک حافظ

   که التجا به جناب شهنشهی آورد

— حافظِ شیرازی