غزل شمارهٔ ۱۴۶

1. ۱

   صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می آورد

   دل شوریده ما را به نو در کار می آورد

2. ۲

   من آن شکل صنوبر را ز باغ دیده برکندم

   که هر گل کز غمش بشکفت محنت بار می آورد

3. ۳

   فروغ ماه می دیدم ز بام قصر او روشن

   که رو از شرم آن خورشید در دیوار می آورد

4. ۴

   ز بیم غارت عشقش دل پرخون رها کردم

   ولی می ریخت خون و ره بدان هنجار می آورد

5. ۵

   به قول مطرب و ساقی برون رفتم گه و بی گه

   کز آن راه گران قاصد خبر دشوار می آورد

6. ۶

   سراسر بخشش جانان طریق لطف و احسان بود

   اگر تسبیح می فرمود اگر زنار می آورد

7. ۷

   عفاالله چین ابرویش اگر چه ناتوانم کرد

   به عشوه هم پیامی بر سر بیمار می آورد

8. ۸

   عجب می داشتم دیشب ز حافظ جام و پیمانه

   ولی منعش نمی کردم که صوفی وار می آورد

— حافظِ شیرازی