غزل شمارهٔ ۱۴۵

1. ۱

   چه مستیی است ندانم که رو به ما آورد

   که بود ساقی و این باده از کجا آورد

2. ۲

   چه راه می زند این مطرب مقام شناس

   که در میان غزل قول آشنا آورد

3. ۳

   تو نیز باده به چنگ آر و راه صحرا گیر

   که مرغ نغمه سرا ساز خوش نوا آورد

4. ۴

   دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن

   که باد صبح نسیم گره گشا آورد

5. ۵

   رسیدن گل نسرین به خیر و خوبی باد

   بنفشه شاد و کش آمد سمن صفا آورد

6. ۶

   صبا به خوش خبری هدهد سلیمان است

   که مژده طرب از گلشن سبا آورد

7. ۷

   علاج ضعف دل ما کرشمه ساقیست

   برآر سر که طبیب آمد و دوا آورد

8. ۸

   مرید پیر مغانم ز من مرنج ای شیخ

   چرا که وعده تو کردی و او به جا آورد

9. ۹

   به تنگ چشمی آن ترک لشکری نازم

   که حمله بر من درویش یک قبا آورد

10. ۱۰

    فلک غلامی حافظ کنون به طوع کند

    که التجا به در دولت شما آورد

— حافظِ شیرازی