غزل شمارهٔ ۱۴۲

1. ۱

   دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

   شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد

2. ۲

   آمد از پرده به مجلس عرقش پاک کنید

   تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد

3. ۳

   مژدگانی بده ای دل که دگر مطرب عشق

   راه مستانه زد و چاره مخموری کرد

4. ۴

   نه به هفت آب که رنگش به صد آتش نرود

   آن چه با خرقه زاهد می انگوری کرد

5. ۵

   غنچه گلبن وصلم ز نسیمش بشکفت

   مرغ خوشخوان طرب از برگ گل سوری کرد

6. ۶

   حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود

   عرض و مال و دل و دین در سر مغروری کرد

— حافظِ شیرازی