غزل شمارهٔ ۱۴۰

1. ۱

   دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

   یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

2. ۲

   یا بخت من طریق مروت فروگذاشت

   یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

3. ۳

   گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم

   چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

4. ۴

   شوخی مکن که مرغ دل بی قرار من

   سودای دام عاشقی از سر به درنکرد

5. ۵

   هر کس که دید روی تو بوسید چشم من

   کاری که کرد دیده من بی نظر نکرد

6. ۶

   من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع

   او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد

— حافظِ شیرازی