غزل شمارهٔ ۱۳۹

1. ۱

   رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

   صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد

2. ۲

   سیل سرشک ما ز دلش کین به در نبرد

   در سنگ خاره قطره باران اثر نکرد

3. ۳

   یا رب تو آن جوان دلاور نگاه دار

   کز تیر آه گوشه نشینان حذر نکرد

4. ۴

   ماهی و مرغ دوش ز افغان من نخفت

   وان شوخ دیده بین که سر از خواب برنکرد

5. ۵

   می خواستم که میرمش اندر قدم چو شمع

   او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد

6. ۶

   جانا کدام سنگدل بی کفایت است

   کاو پیش زخم تیغ تو جان را سپر نکرد

7. ۷

   کلک زبان بریده حافظ در انجمن

   با کس نگفت راز تو تا ترک سر نکرد

— حافظِ شیرازی