غزل شمارهٔ ۱۳۸

1. ۱

   یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

   به وداعی دل غم دیده ما شاد نکرد

2. ۲

   آن جوان بخت که می زد رقم خیر و قبول

   بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد

3. ۳

   کاغذین جامه به خونآب بشویم که فلک

   رهنمونیم به پای علم داد نکرد

4. ۴

   دل به امید صدایی که مگر در تو رسد

   ناله ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد

5. ۵

   سایه تا بازگرفتی ز چمن مرغ سحر

   آشیان در شکن طره شمشاد نکرد

6. ۶

   شاید ار پیک صبا از تو بیاموزد کار

   زآن که چالاک تر از این حرکت باد نکرد

7. ۷

   کلک مشاطه صنعش نکشد نقش مراد

   هر که اقرار بدین حسن خداداد نکرد

8. ۸

   مطربا پرده بگردان و بزن راه عراق

   که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد

9. ۹

   غزلیات عراقی ست سرود حافظ

   که شنید این ره دل سوز که فریاد نکرد

— حافظِ شیرازی