غزل شمارهٔ ۱۳۷

1. ۱

   دل از من برد و روی از من نهان کرد

   خدا را با که این بازی توان کرد

2. ۲

   شب تنهاییم در قصد جان بود

   خیالش لطف های بی کران کرد

3. ۳

   چرا چون لاله خونین دل نباشم

   که با ما نرگس او سر گران کرد

4. ۴

   که را گویم که با این درد جان سوز

   طبیبم قصد جان ناتوان کرد

5. ۵

   بدان سان سوخت چون شمعم که بر من

   صراحی گریه و بربط فغان کرد

6. ۶

   صبا گر چاره داری وقت وقت است

   که درد اشتیاقم قصد جان کرد

7. ۷

   میان مهربانان کی توان گفت

   که یار ما چنین گفت و چنان کرد

8. ۸

   عدو با جان حافظ آن نکردی

   که تیر چشم آن ابروکمان کرد

— حافظِ شیرازی