غزل شمارهٔ ۱۳۴

1. ۱

   بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

   باد غیرت به صدش خار پریشان دل کرد

2. ۲

   طوطیی را به خیال شکری دل خوش بود

   ناگهش سیل فنا نقش امل باطل کرد

3. ۳

   قرة العین من آن میوه دل یادش باد

   که چه آسان بشد و کار مرا مشکل کرد

4. ۴

   ساروان بار من افتاد خدا را مددی

   که امید کرمم همره این محمل کرد

5. ۵

   روی خاکی و نم چشم مرا خوار مدار

   چرخ فیروزه طرب خانه از این کهگل کرد

6. ۶

   آه و فریاد که از چشم حسود مه چرخ

   در لحد ماه کمان ابروی من منزل کرد

7. ۷

   نزدی شاه رخ و فوت شد امکان حافظ

   چه کنم بازی ایام مرا غافل کرد

— حافظِ شیرازی