غزل شمارهٔ ۱۳۳

1. ۱

   صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

   بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد

2. ۲

   بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه

   زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد

3. ۳

   ساقی بیا که شاهد رعنای صوفیان

   دیگر به جلوه آمد و آغاز ناز کرد

4. ۴

   این مطرب از کجاست که ساز عراق ساخت

   وآهنگ بازگشت به راه حجاز کرد

5. ۵

   ای دل بیا که ما به پناه خدا رویم

   زآنچ آستین کوته و دست دراز کرد

6. ۶

   صنعت مکن که هرکه محبت نه راست باخت

   عشقش به روی دل در معنی فراز کرد

7. ۷

   فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید

   شرمنده رهروی که عمل بر مجاز کرد

8. ۸

   ای کبک خوش خرام کجا می روی بایست

   غره مشو که گربه زاهد نماز کرد

9. ۹

   حافظ مکن ملامت رندان که در ازل

   ما را خدا ز زهد ریا بی نیاز کرد

— حافظِ شیرازی