غزل شمارهٔ ۱۳۰

1. ۱

   سحر بلبل حکایت با صبا کرد

   که عشق روی گل با ما چه ها کرد

2. ۲

   از آن رنگ رخم خون در دل افتاد

   وز آن گلشن به خارم مبتلا کرد

3. ۳

   غلام همت آن نازنینم

   که کار خیر بی روی و ریا کرد

4. ۴

   من از بیگانگان دیگر ننالم

   که با من هرچه کرد آن آشنا کرد

5. ۵

   گر از سلطان طمع کردم خطا بود

   ور از دلبر وفا جستم جفا کرد

6. ۶

   خوشش باد آن نسیم صبحگاهی

   که درد شب نشینان را دوا کرد

7. ۷

   نقاب گل کشید و زلف سنبل

   گره بند قبای غنچه وا کرد

8. ۸

   به هر سو بلبل عاشق در افغان

   تنعم از میان باد صبا کرد

9. ۹

   بشارت بر به کوی می فروشان

   که حافظ توبه از زهد ریا کرد

10. ۱۰

    وفا از خواجگان شهر با من

    کمال دولت و دین بوالوفا کرد

— حافظِ شیرازی