غزل شمارهٔ ۱۲۹

1. ۱

   اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

   نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد

2. ۲

   اگر نه عقل به مستی فروکشد لنگر

   چگونه کشتی از این ورطه بلا ببرد

3. ۳

   فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک

   که کس نبود که دستی از این دغا ببرد

4. ۴

   گذار بر ظلمات است خضر راهی کو

   مباد کآتش محرومی آب ما ببرد

5. ۵

   دل ضعیفم از آن می کشد به طرف چمن

   که جان ز مرگ به بیماری صبا ببرد

6. ۶

   طبیب عشق منم باده ده که این معجون

   فراغت آرد و اندیشه خطا ببرد

7. ۷

   بسوخت حافظ و کس حال او به یار نگفت

   مگر نسیم پیامی خدای را ببرد

— حافظِ شیرازی