غزل شمارهٔ ۱۲۷

1. ۱

   روشنی طلعت تو ماه ندارد

   پیش تو گل رونق گیاه ندارد

2. ۲

   گوشه ابروی توست منزل جانم

   خوشتر از این گوشه پادشاه ندارد

3. ۳

   تا چه کند با رخ تو دود دل من

   آینه دانی که تاب آه ندارد

4. ۴

   شوخی نرگس نگر که پیش تو بشکفت

   چشم دریده ادب نگاه ندارد

5. ۵

   دیدم و آن چشم دل سیه که تو داری

   جانب هیچ آشنا نگاه ندارد

6. ۶

   رطل گرانم ده ای مرید خرابات

   شادی شیخی که خانقاه ندارد

7. ۷

   خون خور و خامش نشین که آن دل نازک

   طاقت فریاد دادخواه ندارد

8. ۸

   گو برو و آستین به خون جگر شوی

   هر که در این آستانه راه ندارد

9. ۹

   نی من تنها کشم تطاول زلفت

   کیست که او داغ آن سیاه ندارد

10. ۱۰

    حافظ اگر سجده تو کرد مکن عیب

    کافر عشق ای صنم گناه ندارد

— حافظِ شیرازی