غزل شمارهٔ ۱۲۵

1. ۱

   شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

   بنده طلعت آن باش که آنی دارد

2. ۲

   شیوه حور و پری گرچه لطیف است ولی

   خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد

3. ۳

   چشمه چشم مرا ای گل خندان دریاب

   که به امید تو خوش آب روانی دارد

4. ۴

   گوی خوبی که برد از تو که خورشید آن جا

   نه سواریست که در دست عنانی دارد

5. ۵

   دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی

   آری آری سخن عشق نشانی دارد

6. ۶

   خم ابروی تو در صنعت تیراندازی

   برده از دست هر آن کس که کمانی دارد

7. ۷

   در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز

   هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد

8. ۸

   با خرابات نشینان ز کرامات ملاف

   هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد

9. ۹

   مرغ زیرک نزند در چمنش پرده سرای

   هر بهاری که به دنباله خزانی دارد

10. ۱۰

    مدعی گو لغز و نکته به حافظ مفروش

    کلک ما نیز زبانی و بیانی دارد

— حافظِ شیرازی