غزل شمارهٔ ۱۲۴

1. ۱

   آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

   باز با دلشدگان ناز و عتابی دارد

2. ۲

   از سر کشته خود می گذری همچون باد

   چه توان کرد که عمر است و شتابی دارد

3. ۳

   ماه خورشید نمایش ز پس پرده زلف

   آفتابیست که در پیش سحابی دارد

4. ۴

   چشم من کرد به هر گوشه روان سیل سرشک

   تا سهی سرو تو را تازه تر آبی دارد

5. ۵

   غمزه شوخ تو خونم به خطا می ریزد

   فرصتش باد که خوش فکر صوابی دارد

6. ۶

   آب حیوان اگر این است که دارد لب دوست

   روشن است این که خضر بهره سرابی دارد

7. ۷

   چشم مخمور تو دارد ز دلم قصد جگر

   ترک مست است مگر میل کبابی دارد

8. ۸

   جان بیمار مرا نیست ز تو روی سؤال

   ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد

9. ۹

   کی کند سوی دل خسته حافظ نظری

   چشم مستش که به هر گوشه خرابی دارد

— حافظِ شیرازی