غزل شمارهٔ ۱۲۳

1. ۱

   مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

   نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

2. ۲

   عالم از ناله عشاق مبادا خالی

   که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد

3. ۳

   پیر دردی کش ما گرچه ندارد زر و زور

   خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد

4. ۴

   محترم دار دلم کاین مگس قندپرست

   تا هواخواه تو شد فر همایی دارد

5. ۵

   از عدالت نبود دور گرش پرسد حال

   پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

6. ۶

   اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند

   درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

7. ۷

   ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق

   هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

8. ۸

   نغز گفت آن بت ترسابچه باده پرست

   شادی روی کسی خور که صفایی دارد

9. ۹

   خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند

   وز زبان تو تمنای دعایی دارد

— حافظِ شیرازی