غزل شمارهٔ ۱۲۲

1. ۱

   هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

   خداش در همه حال از بلا نگه دارد

2. ۲

   حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست

   که آشنا سخن آشنا نگه دارد

3. ۳

   دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای

   فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد

4. ۴

   گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان

   نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

5. ۵

   صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی

   ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

6. ۶

   چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت

   ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد

7. ۷

   سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری

   که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

8. ۸

   غبار راهگذارت کجاست تا حافظ

   به یادگار نسیم صبا نگه دارد

— حافظِ شیرازی