غزل شمارهٔ ۱۲۱

1. ۱

   هر آن کاو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

   سعادت همدم او گشت و دولت هم نشین دارد

2. ۲

   حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است

   کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد

3. ۳

   دهان تنگ شیرینش مگر ملک سلیمان است

   که نقش خاتم لعلش جهان زیر نگین دارد

4. ۴

   لب لعل و خط مشکین چو آنش هست و اینش هست

   بنازم دلبر خود را که حسنش آن و این دارد

5. ۵

   به خواری منگر ای منعم ضعیفان و نحیفان را

   که صدر مجلس عشرت گدای ره نشین دارد

6. ۶

   چو بر روی زمین باشی توانایی غنیمت دان

   که دوران ناتوانی ها بسی زیر زمین دارد

7. ۷

   بلاگردان جان و تن دعای مستمندان است

   که بیند خیر از آن خرمن که ننگ از خوشه چین دارد

8. ۸

   صبا از عشق من رمزی بگو با آن شه خوبان

   که صد جمشید و کیخسرو غلام کم ترین دارد

9. ۹

   وگر گوید نمی خواهم چو حافظ عاشق مفلس

   بگوییدش که سلطانی گدایی هم نشین دارد

— حافظِ شیرازی