غزل شمارهٔ ۱۱۶

1. ۱

   کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

   محقق است که او حاصل بصر دارد

2. ۲

   چو خامه در ره فرمان او سر طاعت

   نهاده ایم مگر او به تیغ بردارد

3. ۳

   کسی به وصل تو چون شمع یافت پروانه

   که زیر تیغ تو هر دم سری دگر دارد

4. ۴

   به پای بوس تو دست کسی رسید که او

   چو آستانه بدین در همیشه سر دارد

5. ۵

   ز زهد خشک ملولم کجاست باده ناب

   که بوی باده مدامم دماغ تر دارد

6. ۶

   ز باده هیچت اگر نیست این نه بس که تو را

   دمی ز وسوسه عقل بی خبر دارد

7. ۷

   کسی که از ره تقوا قدم برون ننهاد

   به عزم میکده اکنون ره سفر دارد

8. ۸

   دل شکسته حافظ به خاک خواهد برد

   چو لاله داغ هوایی که بر جگر دارد

— حافظِ شیرازی