غزل شمارهٔ ۱۱۵

1. ۱

   درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

   نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد

2. ۲

   چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان

   که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد

3. ۳

   شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما

   بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد

4. ۴

   عماری دار لیلی را که مهد ماه در حکم است

   خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

5. ۵

   بهار عمر خواه ای دل وگرنه این چمن هر سال

   چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

6. ۶

   خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفت

   بفرما لعل نوشین را که زودش با قرار آرد

7. ۷

   در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ

   نشیند بر لب جویی و سروی در کنار آرد

— حافظِ شیرازی