غزل شمارهٔ ۱۱۴

1. ۱

   همای اوج سعادت به دام ما افتد

   اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

2. ۲

   حباب وار براندازم از نشاط کلاه

   اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

3. ۳

   شبی که ماه مراد از افق شود طالع

   بود که پرتو نوری به بام ما افتد

4. ۴

   به بارگاه تو چون باد را نباشد بار

   کی اتفاق مجال سلام ما افتد

5. ۵

   چو جان فدای لبش شد خیال می بستم

   که قطره ای ز زلالش به کام ما افتد

6. ۶

   خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز

   کز این شکار فراوان به دام ما افتد

7. ۷

   به ناامیدی از این در مرو بزن فالی

   بود که قرعه دولت به نام ما افتد

8. ۸

   ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ

   نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

— حافظِ شیرازی