غزل شمارهٔ ۱۱۳

1. ۱

   بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

   که تاب من به جهان طره فلانی داد

2. ۲

   دلم خزانه اسرار بود و دست قضا

   درش ببست و کلیدش به دل ستانی داد

3. ۳

   شکسته وار به درگاهت آمدم که طبیب

   به مومیایی لطف توام نشانی داد

4. ۴

   تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش

   که دست دادش و یاری ناتوانی داد

5. ۵

   برو معالجه خود کن ای نصیحت گو

   شراب و شاهد شیرین که را زیانی داد

6. ۶

   گذشت بر من مسکین و با رقیبان گفت

   دریغ حافظ مسکین من چه جانی داد

— حافظِ شیرازی