غزل شمارهٔ ۱۱۲

1. ۱

   آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

   صبر و آرام تواند به من مسکین داد

2. ۲

   وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت

   هم تواند کرمش داد من غمگین داد

3. ۳

   من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم

   که عنان دل شیدا به لب شیرین داد

4. ۴

   گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست

   آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد

5. ۵

   خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن

   هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد

6. ۶

   بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی

   خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

7. ۷

   در کف غصه دوران دل حافظ خون شد

   از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد

— حافظِ شیرازی