غزل شمارهٔ ۱۱۰

1. ۱

   پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

   وآن راز که در دل بنهفتم به درافتاد

2. ۲

   از راه نظر مرغ دلم گشت هواگیر

   ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد

3. ۳

   دردا که از آن آهوی مشکین سیه چشم

   چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد

4. ۴

   از رهگذر خاک سر کوی شما بود

   هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد

5. ۵

   مژگان تو تا تیغ جهانگیر برآورد

   بس کشته دل زنده که بر یکدگر افتاد

6. ۶

   بس تجربه کردیم در این دیر مکافات

   با دردکشان هر که درافتاد برافتاد

7. ۷

   گر جان بدهد سنگ سیه لعل نگردد

   با طینت اصلی چه کند بدگهر افتاد

8. ۸

   حافظ که سر زلف بتان دست کشش بود

   بس طرفه حریفی ست کش اکنون به سر افتاد

— حافظِ شیرازی