غزل شمارهٔ ۱۰۹

1. ۱

   دیر است که دل دار پیامی نفرستاد

   ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

2. ۲

   صد نامه فرستادم و آن شاه سواران

   پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد

3. ۳

   سوی من وحشی صفت عقل رمیده

   آهو روشی کبک خرامی نفرستاد

4. ۴

   دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست

   وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد

5. ۵

   فریاد که آن ساقی شکر لب سرمست

   دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

6. ۶

   چندان که زدم لاف کرامات و مقامات

   هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد

7. ۷

   حافظ به ادب باش که واخواست نباشد

   گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد

— حافظِ شیرازی