غزل شمارهٔ ۱۰۶

1. ۱

   تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

   وجود نازکت آزرده گزند مباد

2. ۲

   سلامت همه آفاق در سلامت توست

   به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد

3. ۳

   جمال صورت و معنی ز امن صحت توست

   که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد

4. ۴

   در این چمن چو درآید خزان به یغمایی

   رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

5. ۵

   در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد

   مجال طعنه بدبین و بدپسند مباد

6. ۶

   هر آن که روی چو ماهت به چشم بد بیند

   بر آتش تو به جز جان او سپند مباد

7. ۷

   شفا ز گفته شکرفشان حافظ جوی

   که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

— حافظِ شیرازی