غزل شمارهٔ ۱۰۵

1. ۱

   صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

   ور نه اندیشه این کار فراموشش باد

2. ۲

   آن که یک جرعه می از دست تواند دادن

   دست با شاهد مقصود در آغوشش باد

3. ۳

   پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت

   آفرین بر نظر پاک خطاپوشش باد

4. ۴

   شاه ترکان سخن مدعیان می شنود

   شرمی از مظلمه خون سیاوشش باد

5. ۵

   گر چه از کبر سخن با من درویش نگفت

   جان فدای شکرین پسته خاموشش باد

6. ۶

   چشمم از آینه داران خط و خالش گشت

   لبم از بوسه ربایان بر و دوشش باد

7. ۷

   نرگس مست نوازش کن مردم دارش

   خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد

8. ۸

   به غلامی تو مشهور جهان شد حافظ

   حلقه بندگی زلف تو در گوشش باد

— حافظِ شیرازی