غزل شمارهٔ ۱۰۲

1. ۱

   دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

   من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد

2. ۲

   کارم بدان رسید که همراز خود کنم

   هر شام برق لامع و هر بامداد باد

3. ۳

   در چین طره تو دل بی حفاظ من

   هرگز نگفت مسکن مألوف یاد باد

4. ۴

   امروز قدر پند عزیزان شناختم

   یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد

5. ۵

   خون شد دلم به یاد تو هر گه که در چمن

   بند قبای غنچه گل می گشاد باد

6. ۶

   از دست رفته بود وجود ضعیف من

   صبحم به بوی وصل تو جان باز داد باد

7. ۷

   حافظ نهاد نیک تو کامت بر آورد

   جان ها فدای مردم نیکو نهاد باد

— حافظِ شیرازی