غزل شمارهٔ ۱۰

1. ۱

   دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

   چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما

2. ۲

   ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون

   روی سوی خانه خمار دارد پیر ما

3. ۳

   در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم

   کاین چنین رفته است در عهد ازل تقدیر ما

4. ۴

   عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوش است

   عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

5. ۵

   روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد

   زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

6. ۶

   با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی

   آه آتشناک و سوز سینه شبگیر ما

7. ۷

   تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش

   رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما

— حافظِ شیرازی