تاریخچه تاروت
تاروت از یک بازیِ اشرافیِ ایتالیایی در قرن پانزدهم به یکی از عمیقترین ابزارهای خودشناسی مدرن تبدیل شد.
نخستین دستههای شناختهشدهٔ تاروت، مثل «ویسکونتی-سفورتزا»، در دربارهای شمال ایتالیا و برای بازی «تاروکی» ساخته شدند. در آن دوران هیچ کاربرد پیشگویانهای برای این کارتها ثبت نشده و آنها ابزار سرگرمی اشرافی بودند.
در قرن هجدهم، عارفان فرانسوی — بهویژه «کور دو ژبلن» و «اتیلا» — تاروت را با حکمتِ مصری و کابالا پیوند زدند و برای اولین بار آن را بهعنوان زبان نمادین برای کشف روح معرفی کردند.
قرن نوزدهم و بیستم با «الیفاس لِوی»، «انجمن سپیدهدم زرین» و در نهایت دستههای «رایدر-ویت-اسمیت» و «توث»، ساختارِ امروزی تاروت را شکل داد: ۲۲ کارت کبیر و ۵۶ کارت صغیر، پر از نمادهایی که پلی هستند بین ناخودآگاه ما و آگاهیِ روزمره.
امروز تاروت در سراسر جهان و به زبانهای زندهٔ دنیا خوانده میشود. تاروت فارسی همان زبانِ کهن است که با فرهنگ، شعر و روحِ ایرانی همآواز شده است.