ای نیروی برترِ هستی، ای خرد جاری در جهان، امروز سپاسگزارم که فرصتی دیگر برای زیستن دارم؛ برای نفس کشیدن، اندیشیدن، آموختن و بهتر شدن.
سپاسگزارم، نه فقط برای آنچه دارم، بلکه برای توانایی دیدن ارزش چیزهایی که گاهی در شتاب زندگی فراموش می‌کنم؛ آرامش یک صبح، گرمای نور خورشید، حضور انسان‌های عزیز و حتی سکوتی که مرا به خودم بازمی‌گرداند.
امروز می‌پذیرم که همه‌چیز در اختیار من نیست. نمی‌توانم گذشته را تغییر دهم، رفتار دیگران را کنترل کنم یا آینده را به‌طور کامل پیش‌بینی کنم. اما می‌توانم بر اندیشه‌ها، انتخاب‌ها، واکنش‌ها و کردار خود مسلط‌تر شوم.
خدایا، اگر تو را در نظمی بزرگ‌تر از خواسته‌های شخصی خودم جست‌وجو می‌کنم، به من کمک کن تا با این نظم در ستیز نباشم؛ واقعیت را همان‌گونه که هست ببینم، نه آن‌گونه که آرزو دارم باشد.
به من خرد بده تا میان آنچه در اختیار من است و آنچه نیست، تفاوت بگذارم؛ شجاعت بده تا با دشواری‌ها روبه‌رو شوم؛ و آرامش بده تا آنچه را که تغییرش از توان من بیرون است، بدون تلخی بپذیرم.
امروز رنج را دشمن خود نمی‌دانم؛ آن را فرصتی برای شناخت خویش می‌بینم. از سختی‌ها نمی‌خواهم که ناپدید شوند، بلکه می‌خواهم در مواجهه با آن‌ها، انسانی آگاه‌تر، استوارتر و مهربان‌تر باشم.
سپاسگزارم برای کسانی که دوستَم دارند، و می‌کوشم قدر حضورشان را بدانم؛ برای کسانی که مرا می‌آزارند، می‌کوشم به‌جای نفرت، درک و مرزبندی را بیاموزم؛ و برای اشتباهات خودم، به‌جای سرزنش بی‌پایان، مسئولیت‌پذیری و اصلاح را انتخاب می‌کنم.
امروز به یاد می‌آورم که زندگی امانتی نیست که باید از ترس ازدست‌دادنش بلرزم؛ فرصتی است که باید با آگاهی در آن حضور داشته باشم. هیچ چیز همیشگی نیست؛ نه شادی، نه اندوه، نه جوانی و نه حتی خودِ من. پس می‌خواهم آنچه را امروز در اختیار دارم، با حضور قلب تجربه کنم و به آنچه فردا خواهد آمد، وابستگی کور نداشته باشم.
ای سرچشمهٔ هستی، اگر دعایی از من پذیرفتنی باشد، این است: مرا چنان پرورش بده که برای خوشبخت بودن، اسیر شرایط نباشم؛ برای ارزشمند بودن، محتاج تأیید دیگران نباشم؛ برای آرام بودن، نیازمند کنترل جهان نباشم؛ و برای مهربان بودن، منتظر رفتار خوب دیگران نمانم.
بگذار امروز کار درست را انجام دهم، حتی اگر کسی مرا نبیند؛ حقیقت را بپذیرم، حتی اگر مطابق میل من نباشد؛ و با دیگران چنان رفتار کنم که گویی هرکدام از آن‌ها نیز در حال تحمل نبردی نادیده‌اند.
امروز از زندگی طلب نمی‌کنم که آسان باشد؛ خود را آماده می‌کنم که خردمندانه زندگی کنم.
سپاسگزارم برای آنچه آمده است، برای آنچه اکنون هست و حتی برای آنچه از دست رفته است؛ زیرا هر تجربه می‌تواند آموزگار من باشد، اگر با ذهنی باز به آن بنگرم.
امروز سهم خود را از زندگی انجام می‌دهم و باقی را به جریان هستی می‌سپارم. با ذهنی روشن، قلبی آرام و اراده‌ای استوار، قدم بعدی را برمی‌دارم.
سپاسگزارم که هستم؛ و متعهد می‌شوم که امروز، اندکی بهتر از دیروز زندگی کنم.